‫[نیازهای مسافر]
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫کاری نداره.
‫خیلی‌خب.
‫قراره که... بخش اول رو اجرا کنیم؟
‫آره، بخش اول خوبه.
‫فقط بخش اول؟
‫آره. بخش اولش رو دوست دارم. خوبه.
‫بخش دوم...
‫چطور بگم...
‫متفاوته...
‫البته مگر این‌که خودت بخش دوم رو بخوای.
‫می‌خوای بخش دوم رو امتحان کنیم؟
‫نه، نه، نه، خوبه.
‫خب...
‫می‌خوای امروز بری بیرون؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫هم شاید...
‫شاید.
‫این یکی؟
‫آره. ممنون.
‫خیلی تمرین می‌کنی؟
‫آره، خیلی تکرارش کردم.
‫خیلی خیلی.
‫خوبه.
‫من آخر چیزی که ضبط کردی متوقف شدم.
‫ممنونم. می‌دونم.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای...
‫بریم بیرون.
‫- بریم؟ ‫- بریم.
‫می‌گم که...
‫می‌خوای صدای پیانو رو بشنوی؟ ‫من بلدم پیانو بزنم.
‫باشه.
‫واقعا عاشقشم.
‫این لازمت می‌شه.
‫ممنونم.
‫خوب بود.
‫صداش تا اینجا می‌اومد.
‫خوب بود؟
‫آره.
‫ممنونم.
‫می‌تونی بهم بگی حین نواختن چه حسی داشتی؟
‫آهان. سوالت اینه؟
‫من...
‫چه حسی داشتم...
‫حس کردم...
‫احساس... خوشحالی داشتم.
‫پیانو نواختن من رو خوشحال می‌کنه.
‫متوجه‌ام.
‫و دیگه چه حسی داشتی؟
‫احساس خوشحالی...
‫و ملودی...
‫ملودی خیلی قشنگه.
‫می‌دونم. ولی از درون چه حسی داشتی.
‫از اعماق.
‫واقعا چه احساسی داشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫چه حسی داشتم؟
‫حس کردم خوشحالم و حس زیبایی داشتم...
‫بخاطر ملودی.
‫چه حسی داشتم؟
‫به نظرت خوب می‌نوازی؟
‫بد نبودم.
‫خیلی اشتباه نداشتم.
‫گمونم دارم بهتر و بهتر می‌شم.
‫پس احساس افتخار داشتی.
‫به خودت افتخار می‌کردی؟
‫آره. یکم.
‫ولی فقط یکم.
‫احساس افتخار داشتی یا نه؟
‫هم...
‫گمونم...
‫درواقع احساس...
‫کمی عصبانیت داشتم.
‫جدا؟
‫چرا؟
‫چون به اندازه کافی خوب نیستم.
‫دلیلش همینه.
‫عصبانی شدی که خوب نبودی؟
‫آره.
‫حس کردم که...
‫که از خودم عصبانی شدم.
‫که انقدر اصرار دارم که پیانیست خوبی باشم.
‫می‌خواستی استعدادت رو به نمایش بذاری.
‫آره. می‌خواستم به نمایش هم بذارم. ‫مطمئنم.
‫خیلی...
‫از خودم...
‫عصبانیم.
‫خیلی از خودم خسته‌ام.
‫این شخص درونم که...
‫انقدر خسته‌ست کیه؟
‫که همیشه دوست داره یه نفر دیگه باشه؟
‫یه نفر دیگه؟
‫می‌دونی قضیه اسم این چیه؟
‫اون؟ چیه؟
‫اسم پدرم اونجا نوشته شده.
‫خب چی هست. چی نوشته؟
‫نوشته اسم مکان ما.
‫اوه. جدا؟
‫هم...
‫بزرگه نه؟
‫آره. خیلی بزرگه.
‫پس اسم پدرت رو اونجا نوشته؟
‫آره. خنده داره نه؟
‫ولی چرا اسم پدرت رو اونجا نوشتن؟
‫هم...
‫پدرم پول ساخت اون سنگ رو داده.
‫خیلی‌ها پول دادن...
‫ولی پدر من بیشترین مبلغ رو داده.
‫این چیزیه که شنیدم.
‫اسم پدرت اونجا ذکر شده؟
‫می‌شه ببینمش؟
‫می‌خوای ببینی؟
‫آره.
‫وقتی به این فکر می‌کنی ‫ چه حسی بهت دست می‌ده؟
‫یکم احساس خجالت می‌کنم.
‫خنده‌داره مگه نه؟
‫آره. متوجه‌ام. خجالت‌آوره.
‫حس دیگه‌ای هم داری؟
‫حس می‌کنم...
‫نمی‌خوام بهش فکر کنم. ‫چون پدرم رو دوست داشتم.
‫خیلی‌خب.
‫اسم پدرت اینجاست.
‫و...
‫تو بخاطرش خجالت می‌کشی.
‫و پدرت رو دوست داری.
‫نمی‌خوام مسخره‌اش کنم.
‫اون خیلی دوستم داشت.
‫می‌دونم که اون...
‫واقعا عاشقم بود.
‫هر روز، وقتی که زنده بود.
‫ببخشید.
‫متوجه‌ام.
‫بیا.
‫واقعا خیلی دوستم داشت.
‫آره.
‫هم...
‫عاشقم بود.
‫واقعا عاشقم بود.
‫هر روز من...
‫پنهاهی از کنارش رد می‌شم... ‫پنهانی از کنار...
‫سنگ رد می‌شم.
‫پنهانی از کنار سنگ رد می‌شم.
‫و هرگز بهش نگاه نکردم.
‫پدر واقعی.
‫ولی...
‫پدر واقعی‌ای...
‫پدر واقعی‌ای هست که بهش نگاه کنیم؟
‫بیا.
‫ممنونم.
‫ببین. کاملا درمان شده.
‫عجیبه. پوست جدیده.
‫به من نشونش نده.
‫باشه.
‫درد میاد.
‫اینجام درد می‌کنه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی درد داره.
‫ولی کاملا درمان شده. عجیبه.
‫- ببین. ‫- نه. نه. به من نشون نده.
‫حتی فکر کردن بهش هم درد داره.
‫خیلی‌خب.
‫فقط خوشحالم که پوست جدید در اومده.
‫خیلی صورتیه.
‫خوبه.
‫امروز فقط سه تا کارت داریم.
‫این؟
‫می‌تونی دستخطم رو بخونی؟
‫آره.
‫خوبه. چون خیلی خطم بده.
‫می‌تونم بخونم. نگران نباش.
‫چندین بار تکرارش کن.
‫- می‌دونم. ‫- تا جای ممکن.
‫باشه.
‫ممنون که من رو با مادر دوستت آشنا کردی.
‫قابلی نداشت.
‫خوشحالم که شغل رو به دست آوردی.
‫- اون خانم خیلی خوبیه. ‫- آره.
‫ممنونم.
‫آهان...
‫این هم پولت. ممنون.
‫از خودت ممنون.
‫نه، از تو ممنون.
‫خیلی‌خب، من دیگه برم.
‫خیلی‌خب، متوجه‌ام.
‫خداحافظ.
‫هفته دیگه می‌بینمت.
‫من هم همین‌طور.
‫سلام؟
‫سلام.
‫بیبیم‌بپ دارین؟
‫بیبیم‌بپ؟
‫بله داریم. بفرمایید بشینید.
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی»
‫آیریس؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫شما آیریسید؟
‫بله. ولی ایریس خونده می‌شه.
‫ایریس. آیریس نیست.
‫نه، ایریس.
‫مردم اشتباه می‌گن.
‫لطفا بیایید طبقه دوم.
‫واحد 101.
‫من در رو باز می‌کنم.
‫باشه. الان میام واحد 101.
‫ممنون.
‫خب... این کارت‌های مصوره.
‫ما دفتر یادداشتی نداریم.
‫نه، نه.
‫تا حداقل دو ماه فقط با همین کار می‌کنیم.
‫اوه.
‫از کلاه خوشتون میاد؟
‫آره، از کلاهم خوشم میاد.
‫هوم...
‫خیلی بهتون میاد.
‫ممنونم.
‫همیشه کلاه می‌پوشید؟
‫آره، از کلاه خوشم میاد.
‫از وقتی کمسن بودم.
‫جدا؟ از وقتی بچه بودید؟
‫آره.
‫ولی چرا، چرا نباید دفتر کار داشته باشیم؟
‫دفتر کار لازم نداریم؟
‫نه.
‫نه، ولی بعد یه ماه خوندن کتابتون...
‫کتابی که دوست دارید ‫بخونید رو انتخاب می‌کنید...
‫و می‌تونیم با هم بخونیمش.
‫و این حین با کارت‌های مصور چکار می‌کنیم؟
‫دقیقا چیکار می‌کنیم؟
‫می‌دونم که شیوه مرسوم آموزش این نیست.
‫نه، نه، گمون نکنم.
‫با این تمرین...
‫می‌خوام یاد بگیرید که زبان‌های خارجی ‫می‌تونن چیزهای پرمعنایی رو بروز بدن.
‫یا...
‫یا چیزهای شخصی.
‫از اولش... بعدا نه.
‫از اون جمله‌های تورسیتی بچگانه نه که...
‫«دوست داری بستنی بخوری؟» یا...
‫«قیمت این چقدره؟»..
‫«دفتر پست کجاست؟»... ‫چنین چیزهایی.
‫اگه جمله‌ای پیدا کنید که از لحاظ احساسی ‫ روتون تاثیر بذاره...
‫و اون جمله رو توی اتاقتون توی تاریکی ‫ برای خودتون تکرار کنید.
‫احساسش واقعی باشه.
‫ازش خوشتون میاد.
‫عاشق این می‌شید که احساساتتون ‫ به یه زبان خارجی بیان بشه.
‫و حتی اگه اون جمله سخت و طولانی باشه...
‫یه روز صبح می‌بینید که قلبتون ‫یهویی این زبان خارجی رو یاد گرفته.
‫هوم؟
‫آهان.
‫خیلی‌خب.
‫یکم شراب میل دارید؟
‫شراب؟ بله. ممنون.
‫چی میل دارید؟ شراب قرمز یا سفید؟
‫شراب قرمز؟
‫ولی احیانا ماکولی ندارید؟
‫ماکولی؟
‫حتما، داریم. خوبش رو دارم.
‫پس ماکولی دوست داری؟
‫آره.
‫- ماکولی خوبه؟ ‫- آره.
‫- یا شراب؟ ‫- نه، ماکولی خوبه.
‫اونی دفعه قبلی خوردیم گرون بود، نه؟
‫درسته.
‫خیلی‌خب.
‫سوها! سوها!
‫اشکالی نداره؟
‫کمکم کن.
‫ناهار درست می‌کنی؟
‫نه، ناهار خورده.
‫یکم سبزی ببر.
‫گوجه و خیار رو ریز کن. ‫من آجیل‌ها رو آماده می‌کنم.
‫باشه.
‫از این خودکار استفاده می‌کنید؟
‫بله.
‫از این خودکار خوشتون میاد؟
‫آره. خوشم میاد.
‫خوبه.
‫از اسم دوستتون واسه خودکار ‫ استفاده کردید، مگه نه؟
‫این خودکار حتما ‫یه خودکار نوک‌ساچمه‌ای هنری کره‌ایه...
‫بله. می‌دونم، می‌دونم.
‫دوستم بهم گفت.
‫عجیبه.
‫بله. بله عجیبه.
‫و دور خودکار رو چسب زدید؟
‫آره. رنگش رو دوست داشتم.
‫رنگش.
‫رنگش حتما... با لباستون هماهنگ بوده.
‫آره بوده.
‫خوبه.
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫خوشحالم که ماکولی داریم.
‫البته. ماکولیه دیگه.
‫- خوشت میاد؟ ‫- آره، خیلی خوشم میاد.
‫فقط ماکولی می‌خوری؟
‫آره. سعی می‌کنم.
‫چون توش باکتری زنده داره.
‫باکتری خوب.
‫می‌دونم.
‫خارج کره از این ماکولی پیدا نمی‌شه...
‫چون وقتی صادر می‌شه...
‫فقط اون‌هایی که پاستوریزه ‫شده رو صادر می‌کنن.
‫آره، آره، سعی می‌کنن دوره ‫ تخمیر رو طولانی کنن.
‫آره. درسته.
‫حیف شد.
‫نمی‌شه خارج کره ماکولی خورد.
‫تنها راهش اینه که کارخانه بسازی.
‫که اونجا تولید کنی.
‫معمولا چقدر ازش می‌خوری؟
‫روزی یکی دو بطری ازش می‌خورم.
‫وای.
‫واقعا؟ هر روز؟
‫ماکولی خیلی ملایمه.
‫می‌تونم هر روز بخورم.
‫انگار بخشی از غذامه.
‫خوبه.
‫خیلی وقته که فرانسوی تدریس می‌کنی؟
‫نه. قبل این‌که بیام اینجا، ‫جایی تدریس نکرده بودم.
‫- واقعا؟ ‫- اصلا سابقه تدریس فرانسوی ندارم.
‫- جدا؟ ‫- نه.
‫متوجه‌ام.
‫این شیوه تفکر...
‫واسه آموزش رو...
‫همین چند ماه پیش خلق کردم.
‫امیدوارم جواب بده.
‫چند ماه پیش؟
‫آهان.
‫آره. همین چند ماه پیش.
‫اگه واسه کسی جواب بده ‫می‌تونم ازش پول در بیارم...
‫پس امیدوارم جواب بده.
‫حداقل واسه یه نفر.
‫پس ما قراره موش آزمایشگاهی باشیم؟
‫نه، جز چیزهایی که گفتم...
‫قصد دیگه‌ای ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫خب، من می‌گم که قرار نیست ‫اعضای بدنت رو خارج کنم.
‫یا هر چیز دیگه‌ای.
‫ولی ازم پول می‌گیری.
‫آره، ولی پول که عضو بدن نیست.
‫پول هم می‌تونه به مهمی اعضای بدن باشه. نه؟
‫اگه خودت چنین عقیده‌ای داشته باشی، آره.
‫پس تو قراره که روی من... ‫روی من آزمایش کنی.
‫نه، گمون نکنم کاری که می‌کنم آزمایش باشه.
‫من اصلا آزمایش نمی‌کنم.
‫فقط گمونم دارم شیوه تجربی جدیدی می‌سازم...
‫می‌تونین بپذیرید و ازش لذت ببرید یا...
‫یا می‌تونید قبول کنید.
‫مطمئن نیستم.
‫سوها.
‫- بله؟ ‫- بیا خودت رو معرفی کن.
‫معرفی کردم که.
‫ولی فرانسوی حرف می‌زنی. ‫به فرانسوی سلام کن.
‫نمی‌تونم فرانسوی حرف بزنم.
‫فقط یکم توی دبیرستان خوندم.
‫فقط یه چیزی بگو. ‫می‌خوام بشنوم که فرانسوی حرف می‌زنه.
‫نمی‌تونم. به نومی غذا دادی؟
‫نه، ندادم. خودت بده.
‫حتما خیلی گرسنه‌اش شده.
‫نومی!
‫گرسنه‌ای؟
‫بیا بریم!
‫می‌دونی، اون سه سال در دبیرستان ‫ فرانسوی خونده.
‫ولی نمی‌تونه حتی یه کلمه حرف بزنه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫و الان چیکار می‌کنه؟
‫هیچ‌کاری نمی‌کنه.
‫پارسال از شغلش استعفا داد...
‫الان دنبال یه شغل جدید می‌گرده.
‫همیشه کلی ایده داره...
‫از تلاش خوشش میاد...
‫آره دیگه.
‫ولی خیلی زود بی‌خیال همه‌چیز می‌شه.
‫گمون نکنم اشکالی داشته باشه.
‫ظاهرا سبک خودش رو داره.
‫مثل خود شما.
‫این‌طور فکر می‌کنید؟
‫آره.
‫هرکسی سبکی داره.
‫این‌طور فکر می‌کنین؟
‫ممنون.
‫باز هم... ماکولی لازم داریم.
‫می‌تونی باز هم بخوری؟
‫آره.
‫می‌گه رئیس شرکت شمایید. ‫کار خودشون چیه؟
‫رئیس اونه.
‫من صرفا کارگرم.
‫آهان.
‫قبلا وکیل بودم...
‫ولی الان رئیس هیئت شرکتم.
‫وکیلید؟
‫همچنان یه وکیلم.
‫ولی الان این شغل رو دارم.
‫پس حتما خیلی به شما اطمینان داره.
‫نمی‌دونم.
‫این رو واسم باز کن. ‫من باز کنم می‌ریزه.
‫- این یکی فرق داره. ‫- اون مدل قبلی تموم شده بود.
‫بذار من بزنم...
‫اشکالی نداره؟
‫حتما.
‫خیلی‌خب، بذار...
‫کجا می‌تونم سیگار بکشم؟
‫سیگار؟
‫می‌تونی بری بیرون... ‫اونجا سیگار بکشی.
‫ولی اونجا سگ هست...
‫نمی‌تونم برم پیش سگ.
‫آهان. می‌تونی بری بالای پشت بام.
‫می‌تونی اونجا سیگار بکشی. ‫خیلی خوبه.
‫- روی پشت بام؟ ‫- آره، پشت بام.
‫خیلی خوب می‌زنی. ‫قشنگ بود.
‫جدی می‌گی؟
‫آره، قشنگ بود.
‫خیلی قشنگ و ساده.
‫ممنون.
‫از اینجا خوشت میاد؟
‫آره قشنگه. خیلی جای قشنگیه.
‫آره. من عاشق اینجام.
‫جای خوبی واسه مشروب خوردنه.
‫مگه نه؟
‫درسته.
‫ببخشید. واسه تو لیوان نیاوردم.
‫اشکالی نداره.
‫می‌خوای این‌ها رو امتحان کنی؟ ‫درس رو؟
‫درس؟
‫آره. چرا که نه.
‫باشه.
‫می‌تونی بهم بگی وقتی که ‫می‌نواختی چه حسی داشتی؟
‫وقتی که گیتار می‌زدم؟
‫چه حسی داشتم؟
‫احساس...
‫خوشحالی. آره خوشحالی...
‫گیتار زدن من رو خیلی خوشحال می‌کنه.
‫آره. متوجه‌ام.
‫باز هم چیزی احساس کردی؟
‫احساس خوشحالی و...
‫و ملودی می‌کردم.
‫ملودی خیلی زیباست.
‫ولی از درون چه حسی داشتی؟
‫از اعماق وجود چه احساسی داشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫احساس خوشحالی و زیبایی و ملودی می‌کردم.
‫چطور؟
‫چه حسی می‌کردم؟
‫به نظرت خوب نواختی؟
‫بد نبودم. خیلی اشتباه نداشتم.
‫دارم بهتر و بهتر می‌شم. گمونم.
‫خودت اینطور گفتی.
‫افتخار می‌کردی. به خودت افتخار می‌کردی.
‫یه کوچولو.
‫فقط یه کوچولو.
‫ولی...
‫افتخار می‌کردی یا نه؟
‫گمونم...
‫درواقع حس می‌کردم یکم عصبیم...
‫جدی؟
‫چرا؟
‫چون به اندازه کافی خوب نیستم.
‫عصبی بودی چون حس می‌کردی به ‫اندازه کافی خوب نیستی؟
‫آره گمونم من...
‫در مورد خودم عصبی بودم.
‫خیلی سخت تلاش می‌کردم که گیتاریست خوبی بشم.
‫می‌خواستی مهارتت رو به نمایش بذاری.
‫آره.
‫آره، گمونم می‌خواستم که به نمایش بذارم.
‫آره، مطمئنم.
‫پس چنین احساسی داشتی؟
‫آره. چنین حسی داشتم.
‫و...
‫حس‌های دیگه هم داشتم.
‫حرفت رو باور می‌کنم.
‫پس بنویسم...
‫من...
‫خیلی...
‫از خودم...
‫عصبانیم...
‫خیلی...
‫از خودم...
‫خسته شدم.
‫همیشه...
‫دوست دارم...
‫یه نفر دیگه باشم...
‫این کیست...
‫درون من...
‫که من رو...
‫انقدر خسته می‌کنه؟
‫دست‌خطم رو می‌تونی بخونی؟
‫آره.
‫خیلی...
‫- از خودم... ‫- خودم.
‫- عصبانیم. ‫- عصبانی.
‫خیلی...
‫- از خودم خسته‌ام. ‫- خسته‌ام.
‫- همیشه؟ ‫- آره.
‫- همیشه می‌خوام... ‫- خیلی خوبه.
‫- که یه... ‫- که یه.
‫نفر دیگه باشم.
‫کی...
‫- هست... ‫- هست...
‫- این شخص... ‫- این شخص درون من...
‫- که مرا... ‫- که مرا...
‫انقدر خسته می‌کند؟
‫ انقدر خسته؟ خیلی خسته؟
‫آفرین.
‫من خیلی...
‫می‌دونی این چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫چیه؟
‫یه شعر از شاعری معروفه.
‫اوه. پس شعره.
‫چی نوشته؟
‫اسمش سئوشیه.
‫سئوشی.
‫شعر واقعا زیباییه.
‫ترجمه سئوشی چی می‌شه؟
‫چی بشه؟
‫پیش‌گفتار؟ ‫نه. اون یه چیز دیگه بود.
‫سئوشی...
‫شعری به عنوان پیش‌گفتار؟ ‫ترجمه خوبیه؟
‫تحقیق می‌کنم.
‫تحقیق کردن سریع‌‌ترین راه ممکنه.
‫سئوشی...
‫ترجمه انگلیسیش زود میاد.
‫از «پیش‌گفتار» هم استفاده شده.
‫خیلی‌خب، این هم ترجمه انگلیسیش.
‫ممنون.
‫که بتوانم بدون شرمی از آخرین ‫نفسم با آسمان روبرو بشم...
‫حتی از بادی که برگ‌ها ‫ را می‌ریزاند رنجیده‌ام.
‫با این قلبی که ستاره‌ها را می‌خواند، ‫عاشق تمام چیزهای درحال مرگ خواهم بود.
‫و مسیری که زندگی در پیش ‫ رویم گذاشته را قدم خواهم زد.
‫امشب نیست باد ستاره‌ها را نظم می‌بخشد.
‫وای. خیلی خوشتیپه.
‫شاعرش رو می‌گم.
‫آره. شاعرش اینه.
‫واقعا خوشتیپه.
‫خیلی خوشگل بوده.
‫چهره خوشگلی داشته.
‫درسته.
‫ولی در جوانی مُرد.
‫خیلی جوان بود.
‫بیست و هشت ساله و یا بیست و هفت ساله بود.
‫گمونم...
‫متوجه‌ام.
‫آره، در یه زندان ژاپنی مُرد.
‫واقعا؟
‫آره.
‫چرا همیشه آدم‌های خوشگل زود می‌میرن؟
‫آره.
‫ولی مهم نیست.
‫مهم اینه که حین زندگیش خیلی زیبا بود.
‫در هر صورت زیبا بود. نه؟
‫آره.
‫وقت نوشیدنیه.
‫ایریس.
‫باز هم ماکولی می‌خوای؟
‫می‌خوام؟
‫جدی؟ عالیه.
‫باز هم می‌خوای بخوری؟ ‫به نظرم زیادی خوردی.
‫گمونم مناسبت خوبی واسش باشه.
‫اگه مشروب بخوری ‫ اوضاع فقط بدتر می‌شه.
‫خب پس آبجو چطوره؟
‫- آبجو؟ ‫- آره.
‫می‌گم.
‫می‌تونی بگی وقتی که دیدی این‌طوری ‫ تعظیم کرد چه حسی بهت دست داد؟
‫این هم سواله؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫حس کردم...
‫بخاطرش شرمنده بودم. نمی‌دونم.
‫واقعا؟
‫چرا؟
‫از بابت خودش شرمنده شده بود.
‫دلیلش همینه.
‫من هم الان چنین حسی داشتم.
‫واقعا؟
‫به نظرت چرا از بابت خودش شرمنده بود؟
‫نمی‌دونم. فقط چنین حسی داشتم.
‫می‌دونی، انگار که به شاعر ‫ ادای احترام نمی‌کرد.
‫خیلی شرمنده خودش شده بود.
‫دیگه چه حسی داری؟
‫دیگه چه حسی؟
‫خب...
‫دیگه چه حسی؟
‫حس کردم که بخاطر پدرم شرمنده‌ام.
‫آره.
‫اون.
‫اون مثل پدرمه.
‫آره. خیلی بابت پدرم خجالت می‌کشم.
‫می‌دونی، من وقتی بچه بودم...
‫اون ما رو ترک کرد.
‫و من می‌تونستم بعدا اون رو ببخشم.
‫ولی نبخشیدم.
‫کار سختی نبود.
‫بخشیدنش خیلی کار راحتی بود.
‫من خیلی خودخواه بودم.
‫الان واقعا متاسفم.
‫خیلی‌خب.
‫قشنگ بود.
‫زیباییش...
‫روی سنگ هم...
‫ذکر شده.
‫پدرم...
‫- زیبا نبود. ‫- زیبا نبود.
‫مثل خودم بود.
‫هیچ شعری را...
‫برای این دنیا...
‫باقی نخواهیم گذاشت.
‫تا ابد...
‫برای یک‌دیگر...
‫تاسف می‌خوریم...
‫که...
‫حین نبرد...
‫کشته نشدیم...
‫که...
‫با افتخار...
‫زندگی نکردیم.
‫این هم نوار.
‫تا جای ممکن باهاش تمرین کن.
‫باشه. می‌کنم. ممنون.
‫اینجا ایستگاه مترو داره؟
‫آره. خیلی نزدیکه...
‫برو پایین و بپیچ به سمت چپ.
‫پنج دقیقه راهه.
‫ایستگاه اتوبوس هم هست.
‫همه چیز هست.
‫ببخشید. پاکت آماده نکرده بودم.
‫مهم نیست. اهمیت نمی‌دم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫خب پس هفته بعد می‌بینمتون.
‫ما هم همین‌طور.
‫خداحافظ.
‫چرا اومده کُره؟
‫باید می‌پرسیدی.
‫می‌تونیم هفته بعد بپرسیم.
‫امروز خیلی خوردی.
‫زیاد بود، نه؟
‫آره، خیلی خوردم.
‫بیشتر از حد مجازم.
‫نمی‌دونم چرا چنین کاری کردم.
‫شاید جادو شده بودم.
‫کجا رفت؟
‫رفت پایین؟ به اندازه کافی وقت نداشت.
‫کجا رفت؟
‫وای.
‫خیلی خیلی تند راه می‌ره!
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫خسته‌ام ولی خوبم.
‫تو چطوری؟
‫من هم خوبم.
‫بذار دست‌هام رو بشورم.
‫باشه.
‫یه چیزی واست آوردم.
‫جدی؟
‫چی هست؟
‫صبر کن...
‫دویست هزار ینه.
‫باورت می‌شه؟
‫وای. جدا؟
‫امروز این‌قدر پول درآوردی؟
‫چون هر دوشون امروز بهم پول دادن.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫نصف پول اجاره می‌شه. نه؟
‫- آره. ‫- پول اجاره چقدره؟
‫پونصدهزار.
‫خب تقریبا نصفشه
‫باورت می‌شه.
‫این همه پول با یه روز کار.
‫الان دیگه موفق شدی.
‫چون تو بهم کمک کردی.
‫کمکم کردی این شغل رو به دست بیارم.
‫مال توئه.
‫جدا؟
‫آره. مال خودت.
‫همیشه می‌خواستم یه چیزی بهت بدم.
‫مطمئن نیستم. این خیلیه.
‫خیلیه.
‫لازم نیست پول بدی. ‫بهت که گفتم.
‫می‌دونم، می‌خواستم مهربانی و ‫دوستیت رو جبران کنم.
‫ممنونم.
‫ممنون.
‫خیلیه.
‫خودت به دستش آوردی.
‫پول لازمت می‌شه.
‫چیزی نیست.
‫خودم راضیم. خیلی راضیم.
‫شاید بتونم از الان سهم اجاره‌ام رو بدم.
‫باشه، حتما.
‫واقعا خیلی آدم درخشانی هستی.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫آره.
‫وای. ممنون.
‫خیلی درخشان و بااستعدادی.
‫ممنون.
‫از خودت ممنون.
‫ممنون.
‫خوبه.
‫مال تو.
‫ممنون.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫بابت شغل جدیدت تبریک می‌گم.
‫آره.
‫ممکنه دو تا ثروتمند پیدا کرده باشم ‫که دوست دارن فرانسوی یاد بگیرن.
‫آره، عالیه.
‫الان دیگه خیلی به خودم افتخار می‌کنم.
‫باید هم بکنی.
‫نه! شوخی کردم!
‫می‌دونم.
‫بذار ارتباطت با زمین رو اندازه بگیرم.
‫دراز بکش.
‫باشه.
‫این رو محکم نگه دار.
‫خیلی‌خب.
‫بعدش؟
‫پات رو هم بذار بالا.
‫خب...
‫به صفر نمی‌رسه.
‫چرا به صفر نمی‌رسه؟
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫به صفر نزدیک می‌شه. ‫ولی صفر نمی‌شه.
‫یک دهم...
‫دو دهم...
‫من صفرم ولی تو صفر نیستی.
‫پات رو محکم‌تر فشار بده.
‫باشه.
‫دارم... دارم فشار می‌دم.
‫محکم فشار بده. هنوز صفر نشده.
‫باشه، باشه.
‫باید پات رو محکم فشار بدی.
‫چرا به صفر نمی‌رسه؟
‫محکم‌تر فشار بده!
‫محکم فشار بده!
‫- آخ! ‫- محکم!
‫- درد داره! نکن! نکن! ‫- عجیبه.
‫عجیبه.
‫باشه حالا بعدا انجامش می‌دم.
‫دردت اومد؟
‫آره.
‫ببخشید.
‫واسه شام چی می‌خوای بخوری؟
‫نون؟
‫- نون؟ ‫- عاشق نونیم که درست می‌کنی.
‫خیلی‌خب. تو هم سالاد درست کن.
‫خیلی نونت رو دوست دارم.
‫ممنون ولی...
‫من هم سالاد تو رو خیلی دوست دارم.
‫سالاد تو خیلی متفاوته.
‫خیلی تازه و خوشمزه‌ست
‫خوشمزه خوبه.
‫نون رو بیشتر از هر چیزی توی دنیا دوست دارم.
‫آره. آره.
‫دیشب چیزی نوشتی؟
‫آره. نوشتم.
‫بعد این‌که تو خوابت برد.
‫چیز خوبی نوشتی؟
‫می‌شه ببینمش؟
‫نه، نه. چیزی نیست.
‫همیشه شعرهای خوبی نمی‌نویسی.
‫همیشه!
‫ممنون.
‫شاعر خوبی هستی.
‫شاعر بزرگی می‌شی.
‫ممنون.
‫ممنون که دوستمی!
‫تو...
‫تو خیلی خوبی.
‫خیلی بهم انگیزه می‌دی. ‫و...
‫باورم نمی‌شه که آدمی مثل تو رو کنارم دارم.
‫فرقی نمی‌کنه توی زندگیت چه اتفاقی می‌افته. ‫هیچ‌وقت بی‌خیال شعر نشو.
‫قول می‌دی؟
‫آره. می‌دونم. می‌دونم.
‫بزنم؟ اشکالی نداره؟
‫حتما.
‫با میلت مقابله کن.
‫چی؟
‫در مقابل میلت برای خاطرات مقاومت کن.
‫می‌دونم.
‫ولی خیلی سخته.
‫به هر نت واکنش مجزایی داشته باش.
‫از پسش برمیای.
‫مادرم اومده.
‫اون... پشت دره.
‫بهم زنگ نزده. همین‌طوری اومده.
‫بهش بگو که من معلم فرانسویتم.
‫نه، نه، نه، ‫نمی‌تونم این‌کار رو بکنم.
‫چرا؟
‫چرا... چرا بهم زنگ نزده...
‫اصلا پیش نمیاد که بیاد خونه من.
‫باهات کاری ندارم.
‫نمی‌ذارم بهت آسیب بزنن.
‫عجله نکن.
‫چیزی نیست.
‫آره، آره.
‫چیزی نیست، می‌ره.
‫خیلی زود می‌ره.
‫- درسته. ‫- باشه.
‫سلام. خونه‌ای؟
‫این رو واست آوردم. ‫ خوب شد که خونه‌ای.
‫ببخشید که دیر جواب دادم.
‫آره. خوب شد هستی.
‫یه کلاس کنار چهارراه سینسا برداشتم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خیلی نزدیکه.
‫واسه همین می‌تونم بیام بهت سر بزنم.
‫آره.
‫ایریس.
‫ایشون کی هستن؟
‫این ایریسه.
‫حالتون چطوره؟
‫خوشوقتم.
‫من هم خوشوقتم.
‫شما مادر اینگوک هستید؟
‫آره.
‫کی هستن؟
‫دوستمه. ایریس.
‫دوست؟
‫من معلم فرانسوی اینگوک هستم.
‫داشتم که...
‫- بهش سر می‌زدم. ‫- معلم فرانسوی؟
‫آره.
‫قراره جایی بری؟
‫آره. می‌رم سیگار بکشم و یه کاری بکنم.
‫جدی؟
‫آره.
‫آره. با مامانت وقت بگذرون.
‫من یه دو سه ساعتی می‌رم. ‫خوبه؟
‫نه، نه، نه، ‫می‌تونی بمونی.
‫لازم نیست بری بیرون. خب؟
‫نه، با مادرت وقت بگذرون.
‫شرمنده. من باید برم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫مراقب باش.
‫البته.
‫بعدا برمی‌گردی؟
‫منظورت چیه؟
‫خیلی‌خب، برمی‌گردم...
‫خداحافظ.
‫باشه.
‫چی؟ داری فرانسوی یاد می‌گیری؟
‫آره خب...
‫فرانسوی خب... آره.
‫- قهوه خوردی؟ ‫- هان؟
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- حتما.
‫قهوه خوبه.
‫باشه. بریم قهوه بخوریم.
‫چی آوردی؟
‫این؟ کیمچی درست کردم. ‫هشت‌پای خشک و جنگجوریم.
‫کیمچی تازه. چند روزی بیرون نگهش می‌داری ‫ و بعد می‌ذاریش توی یخچال.
‫باید بیرون تخمیر بشه خب؟ ‫کیمچی می‌خوری؟
‫- نه نمی‌خورم. ‫- هیچی؟
‫این روزها زیاد کیمچی نمی‌خورم.
‫پس چی می‌خوری؟
‫خب نون، سالاد، چنین چیزهایی.
‫و ماهی تون.
‫چطوری این‌جور زندگی می‌کنی؟ ‫اون‌ها غذای واقعی نیستن.
‫من خوشم میاد.
‫به نظر من خوشمزه‌ان.
‫- و کلی تخم‌مرغ آبپز. ‫- تخم‌مرغ آبپز؟
‫وقتی بچه بودی عاشق کیمچی و غذاهای تند بودی.
‫درسته.
‫حتما.
‫خب پول اجاره‌ات چقدره؟
‫ماهی چهارصد دلار. ‫با هشت هزار دلار رهن.
‫که تقریبا می‌شه همون صد و بیست ‫ تا صد و پنجاه هزار جئونز.
‫درسته.
‫پول برق و گاز چی؟
‫گاز حدود چهل دلار.
‫برق خیلی نبود. هشت دلار؟
‫غذا چی؟ خیلی پیش میاد بیرون غذا بخوری؟
‫بیرون غذا خوردن...
‫یکی دو بار در هفته؟ ‫تقریبا.
‫اکثرا رستوران‌های همین اطراف غذا می‌خورم.
‫جاهایی که می‌رم خیلی گرون نیستن.
‫پس اکثر اوقات خونه آشپزی می‌کنی؟
‫آره، اکثرا خونه غذا می‌خورم.
‫با در نظر گرفتن بیرون غذاخوردن، ‫چقدر خرج غذا می‌کنی؟
‫- واسه خوردنی؟ ‫- آره.
‫نود دلار.
‫آخرین باری که حساب کردم انقدر بود.
‫گاهی اوقات تا صد و بیست دلار هم می‌رسه.
‫پس یه بار در هفته...
‫اگه بگیم پنج بار در ماه. ‫و هر بارش شش دلار بدی می‌شه سی دلار.
‫پس یعنی می‌شه 150 دلار خرج غذا.
‫درسته.
‫400 دلاره بعلاوه‌ی 150 و 50 دلار دیگه...
‫قبض تلفن چی؟ چقدره؟
‫حدود 25 دلار.
‫و اگه خرج اینترنت رو هم در ‫ نظر بگیریم حدود 40 دلار.
‫40 دلار...
‫بعد 400 دلار و می‌شه 600 دلار. ‫جمعا می‌شه 640 دلار.
‫پس 800 دلار کافیه دیگه؟ ‫خرجت همین‌قدره، نه؟
‫فقط مخارج ضروری.
‫با اون‌قدر هم می‌تونم زندگی کنم.
‫ولی 900 دلار خرجم شد.
‫- بین 800 تا 900 دلار. ‫- آره.
‫بد نیست.
‫توی کمد چه خبره؟ لباس زنونه اینجاست.
‫چه خبره؟
‫آهان آره... لباسن دیگه.
‫مال کین اینگوک؟ چه خبره؟
‫اون لباس‌ها...
‫لباس‌های اونن.
‫بسته‌ست؟
‫آره. بسته‌ست.
‫کمک می‌خواید؟
‫نه چیزی نیست. ممنونم.
‫امروز تعطیله.
‫- نمی‌دونستین؟ ‫- نه نمی‌دونستم.
‫متوجه‌ام. تنهایید؟
‫آره.
‫- کمک می‌خواید؟ ‫- آره.
‫اینجا چی نوشته؟
‫این شعره؟
‫آره شعره.
‫جدا؟ نمی‌دونستم.
‫پس که شعره؟
‫آره.
‫چندین باری اومدم اینجا. ‫ولی ندیده بودمش.
‫که این‌طور. می‌خواید بخونمش؟
‫نمی‌تونید بخونیدش؟
‫شعری از یه شاعر معروفه.
‫بله.
‫چی نوشته؟
‫یه لحظه لطفا. ترجمه‌اش رو پیدا می‌کنم.
‫ممنون می‌شم. خیلی لطف دارید.
‫خواهش می‌کنم. کاری نیست که.
‫این هم ترجمه‌اش.
‫ممنونم.
‫شما فرانسوی هستید؟
‫آره. از کجا فهمیدید؟
‫حدس زدم.
‫خوشوقتم.
‫همچنین.
‫خوبه.
‫خیلی خوبه.
‫جدا؟
‫آره.
‫خیلی قشنگه.
‫ولی خیلی جوان مُرد.
‫در یه زندان ژاپنی.
‫جدا؟
‫چرا همه این آدم‌های زیبا جوان می‌میرن؟
‫آره موافقم.
‫اگه خواسته زیادی نیست...
‫می‌شه فرانسویش رو برام بخونید؟
‫می‌خواید بخونم؟
‫آره.
‫می‌خوام این شعر رو به فرانسوی بشنوم.
‫باشه. می‌تونم براتون بخونم.
‫این کلمه انگلیسیه.
‫این «قاصدک» چیه؟
‫و این...
‫زاغی؟ زاغی؟
‫نمی‌دونم این کلمه چیه.
‫قاصدک گمونم که...
‫اسم یه گل باشه، ‫و زاغی هم نوعی پرنده باشه.
‫جدا؟
‫فقط یه گل و پرنده؟
‫- آره. ‫- بسیاخب.
‫بذار ببینم.
‫مسیر جدید...
‫از جریان رد می‌شه...
‫وارد جنگل می‌شه...
‫از تپه رد می‌شه و به روستا می‌رسه...
‫مسیر من، یه مسیر جدید...
‫دیروز ازش گذشتم...
‫و امروز هم می‌گذرم.
‫غنچه‌ها شکوفا می‌‌شن.
‫پرنده‌ها پرواز می‌کنن...
‫خانمی رد می‌شه...
‫باد می‌وزه...
‫همیشه از یه مسیر جدید می‌رم.
‫امروز و فردا.
‫از جریان رد می‌شه و وارد جنگل می‌شه...
‫از تپه رد می‌شه و به روستا می‌رسه...
‫ممنونم.
‫پس دو ماه شده؟
‫آره.
‫چطوری آشنا شدین؟
‫یه پارک محلی این نزدیکی هست.
‫اونجا قدم می‌زدم...
‫اون هم روی نیمکت نشسته بود ‫و به ضبطش گوش می‌کرد.
‫خیلی بلد نبود ولی سخت تلاش می‌کرد.
‫من هم رفتم و باهاش حرف زدم.
‫و همون... زن فرانسوی بود.
‫چون فرانسوی بود ازش خوشت اومد؟
‫بخاطر همین؟
‫خب اعتراف می‌کنم که فرانسوی ‫ بودنش هم نقش داشت.
‫ولی انسان واقعا خاصیه.
‫خیلی خوب با هم ارتباط می‌گیریم.
‫از شغل و گذشته‌اش خبر نداری.
‫- ولی باهاش ارتباط گرفتی؟ ‫- آره، ارتباط داریم.
‫گمون نکنم که مهم باشه که ‫چیکارها کرده و از کجا اومده.
‫چی باعث می‌شه انقدر خوب ارتباط بگیرین؟
‫خب...
‫سخته.
‫یعنی...
‫بخوام ساده بیانش کنم...
‫با وجود این‌که توی دنیایی سکولار ‫زندگی می‌کنه به دنبال روشنگریه.
‫با این‌که فرانسویه.
‫جدا؟
‫واقعا آدم خالصیه.
‫هر روز با این تفکر زندگی ‫می‌کنه که روزی قراره بمیره.
‫بخاطر این نیتس که سنش زیاده؟
‫نه، ربطی به سنش نداره!
‫همه وقتی پیر می‌شن به خلوص نمی‌رسن.
‫همه زندگی مشابه‌ای دارن و می‌میرن.
‫من هم پیرم. به خلوص رسیدم؟
‫تو...
‫ما اصلا طولانی با هم زندگی نکردیم، ‫واسه همین.
‫آره می‌دونم. ولی خالصانه زندگی می‌کنم؟
‫آره. از زندگیت تمام و کمال استفاده می‌کنی.
‫یعنی چی؟ با خالصانه زندگی کردن فرق داره؟
‫مردم ممکنه در مورد چیزی علاقه پیدا کنن ‫ و با پشتکار زندگی کنن.
‫منظورم تو نیستی...
‫ولی این با خلوص داشتن فرق داره.
‫منظورم از خلوص اینه که چیزهای تقلبی ‫چشمت رو کور نکنه...
‫و بتونی با توجه به حقایق اصلی زندگی کنی.
‫حقایق واقعی و اصلی.
‫واقعا؟
‫اون این‌طوری زندگی می‌کنه؟
‫دائما تلاش می‌کنه. هرگز متوقف نمی‌شه.
‫واقعا روانیش شدی. عقلت رو از دست دادی!
‫چی؟ چطور می‌تونی...
‫وای.
‫اصلا نمی‌شناسیش.
‫چطور ممکنه از کسی که نمی‌شناسیش خوشت بیاد؟
‫تصوراتی که ازش داری واقعی نیستن. خب؟
‫شخصیتی که از اون برای ‫ خودت ساختی واقعیت نداره.
‫چیز زیادی در موردش نمی‌دونی، مگه نه؟
‫می‌شناسمش.
‫واقعا می‌شناسم.
‫غریبه‌ها ممکنه که هر چیزی بهت بگن.
‫نمی‌تونی از تمام حرف‌هاش مطمئن باشی.
‫نمی‌تونیم مطمئن بشیم که حقیقته یا دروغ.
‫گفتی اینجا شغل نداره دیگه؟
‫و گفتی نمی‌‌دونی توی کشور ‫خودش هم شغلش چی بوده.
‫همین یعنی ممکنه هر چیزی بهت بگه. ‫هر چیزی که بخواد...
‫اگه دلش بخواد.
‫و راهی نداری که مطمئن بشی.
‫گفتی ازش خوشت میاد چون خلوص داره دیگه؟
‫پس اون از چه خصوصیتی در تو خوشش میاد؟
‫به نظرت چه مزایایی در تو می‌بینه؟
‫مزایا؟
‫آره، مگه پیش میاد کسی ‫ بدون مزایا کاری رو انجام بده
‫مزایا؟
‫خب فکر کن.
‫واسش چی هستی؟
‫منظورم احساس رویایی‌ای ‫ که الان داری نیست...
‫من منطقی بهش فکر می‌کنم.
‫خیلی‌خب، بهش فکر می‌کنم.
‫همون‌طور که گفتی...
‫من خیلی آدم خالصی نیستم.
‫ولی دوستت دارم و سعی می‌کنم ‫ نهایت تلاشم رو بکنم...
‫بدون توجه به این‌که چه اتفاقاتی رخ داده.
‫من واقعا خیلی دوستت دارم.
‫و هرگز کاری نمی‌کنم که بهت آسیب بزنه.
‫مامان‌ها کارشون همینه.
‫اون هم همینه. اون هم به کسی آسیب نمی‌زنه.
‫تواناییش رو نداره.
‫اون شخص کیه؟ کی هست؟
‫مامانته؟
‫نکنه...
‫دلیل کارت اینه که مامانت پیشت ‫نبوده و مامان نیاز داشتی؟
‫دلیلت همینه؟
‫اینگوک.
‫تو هیچی در موردش نمی‌دونی.
‫خب؟ ازش بپرس که کیه.
‫ببین گذشته‌اش چطور بوده.
‫خب؟
‫خیلی‌خب، لطفا آروم باش.
‫زندگی‌ای که داشته...
‫خیالاتی نشو و هر حرفی ‫ که می‌زنه رو باور نکن.
‫باید بررسی کنی ببینی قبلا کی بوده.
‫بعد باید قضاوت کنی.
‫لطفا آروم باش.
‫واست خوب نیست. خب؟
‫خب؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫واست آب میارم.
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]
‫بیا.
‫بخور.
‫خودت چرا نمی‌خوری؟
‫بعدا می‌خورم. خیلی مونده.
‫مرسی.
‫- بخور. ‫- باشه.
‫چطوره؟
‫کیمچی نرسیده بود واسه ‫همین سس فلفل زیاد زدم.
‫خیلی خوبه.
‫خوبه.
‫خیلی خوبه. خودت هم یکم بخور.
‫بعدا می‌خورم.
‫بخور.
‫خوبه که خوب غذا می‌خوری.
‫چرا نمیاد؟
‫گفت زود برمی‌گرده. خیلی وقت شده رفته.
‫برمی‌گرده. جایی واسه رفتن نداره.
‫ولش کن. بخور.
‫و وقتی که برگشت ازش بپرس.
‫با جزئیات بپرس. باشه؟
‫باشه. می‌پرسم.
‫حتما بپرس. از خودش، گذشته‌اش...
‫باشه.
‫خوب بخور...
‫چطوری تا الان با نون خوردن زندگی می‌کردی؟
‫وای. خیلی خوشمزه شده.
‫خوراک رب لوبیات خیلی خوبه.
‫جدی؟
‫بخور. توفو هم بخور.
‫ایریس؟ ایریس؟
‫اینگوک.
‫اومدی.
‫آره. پیدات کردم.
‫یه لحظه...
‫اینجا ماکولی خوردی؟
‫فقط یکم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌خوری؟
‫باشه.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫بیا بریم...
‫بیا بریم خونه.
‫- خونه من هم هست؟ ‫- البته.
‫ببخشید که مجبور شدی انقدر ‫ تا دیروقت بیرون باشی.
‫حتما خیلی خسته شدی.
‫نه، اشکالی نداره.
‫- بیا بریم خونه. ‫- آره، بریم خونه.
‫همچنان من رو به عنوان دوستت دوست داری؟
‫البته.
‫به عنوان دوستت.
‫آره.
‫خب پس بریم.
‫به سلامتی.
‫ممنون.
‫این رو یه لحظه نگه می‌داری؟